حرفهای کهنه
بی وضو در کوچه لیلا نشست عشق آن شب مست مستش کرده بود فارغ از جام الستش کرده بود سجده ای زد بر لب درگاه او پر زلیلا شد دل پر آه او گفت یا رب از چه خوارم کرده ای بر صلیب عشق دارم کرده ای جام لیلا را به دستم داده ای وندر این بازی شکستم داده ای نشتر عشقش به جانم می زنی دردم از لیلاست آنم می زنی خسته ام زین عشق، دل خونم مکن من که مجنونم تو مجنونم مکن مرد این بازیچه دیگر نیستم این تو و لیلای تو ... من نیستم گفت: ای دیوانه لیلایت منم در رگ پیدا و پنهانت منم سال ها با جور لیلا ساختی من کنارت بودم و نشناختی عشق لیلا در دلت انداختم صد قمار عشق یک جا باختم کردمت آوارهء صحرا نشد گفتم عاقل می شوی اما نشد سوختم در حسرت یک یا ربت غیر لیلا برنیامد از لبت روز و شب او را صدا کردی ولی دیدم امشب با منی گفتم بلی مطمئن بودم به من سرمیزنی در حریم خانه ام در میزنی حال این لیلا که خوارت کرده بود درس عشقش بیقرارت کرده بود مرد راهش باش تا شاهت کنم صد چو لیلا کشته در راهت کنم. عشق فلسفه است.... عشق را فلسفه ایست که نداند سقراط !! و نبرده ست به ماهیِّت آن هرگز پی.. چون که در عقل نگنجد وصفش و نیاید به زبان شرح وجودش آسان عشق یک ساده ی سخت است که انسان تا حال به رموزش نتوانسته کند ره پیدا.. من ولی می دانم عشق در خانه دل جا دارد عشق را می باید جستجو کرد به بازار قلوب باید از رود محبت رد شد و به بیداری شب عادت کرد باید از چشمه احساس وضویی طلبید و به سجاده سبز غربت به جماعت با گل رو به شبنم به نمازی بنشست!!!! همه چیز را به باد سپردم روزی که رفتم قلم را نیز به دست باد سپردم در خیالم سفر از من نیلوفری دیگر خواهد ساخت که دیگر در پی کلمات جنون آمیز زندگی اش نخواهد بود خواستم همه جیز را به دست باد بسپارم حتی ماهی را که تا صبح برایش از قصه ی غصه هایم می خواندم .... آسمان آن شهر آنقدر بزرگ بود که دیگر جایی برای یافتن لباس تنهایی نبود همه چیز خوب بود برای رهایی از گذشته ای تلخ و ساختن آینده ای شیرین .... اما آن شهر با هزار رنگش نتوانست بی رنگی مردمان شهرم را بهانه ای قرار دهد برای دل کندن .... و حال دوباره برگشته ام اما نه برای بودن تنها در این شهر بلکه در دنیایی که ستاره هایش روشنایی شبهای تارم را نوید خواهند داد .... می خواهم نیلوفری باشم شاعر و عاشق !!! نیلوفری که برای رسیدن به زندگی و هدفش تلاش می کند و هرگز، تسلیم نمی شود . نیلوفری که خودش است نه درختی که با وزش نسیمی آرامشش را از دست می دهد. دستهایم را به خاطر بسپار آسمان بی توسیاه است ابرها بی تو می گریند تا به کدامین سحر از پشت پنجره های باران زده چشم به کوچه های غربت که گویی هرگز انتهایی ندارند خیره شوم... چشم هایم دیگر رنگ و رویی ندارند کوچه های بی انتهای غربت از انبوه اشک هایم به دریاچه ی آرزوهای گم شده تبدیل شده اند دریاچه ای که پر از آرزوهای غرق شده است.. تا به کدامین سحر با اشک چشمانم که پر از اندوه جدایی است دریاچه های غربت را سیراب کنم.. بریده ام از غم سال ها انتظار بریده ام از آوردن خاطراتت فقط با چشمانی بسته و اشک آلود... دیگر ستاره هایم در آسمان آرزوهایم برایم چشمک نمی زنند گویی آنها نیز از پس سال ها انتظار به خوابی ابدی فرو رفته اند... دیگر بس است...بیا ستاره شب های من... دست هایت را به من بسپار.. غمناک باران قصیده واری -غمناک - آغاز کرده بود. می خواند و باز می خواند بغض هزار ساله دردش را انگار می گشود. اندوه زاست زاری خاموش! نا گفتنی است... اینهمه غم؟! نا شنیدنی است! پرسیدم این نوای حزین در عزای کیست؟ گفتند اگر تو نیز از اوج بنگری خواهی هزار بار از و تلخ تر گریست! آسمان بی تو سیاه است ابرها بی تو می گریند تا به کدامین سحر از پشت پنجره های باران زده چشم به کوچه های غربت که گویی هرگز انتهایی ندارند خیره شوم... چشم هایم دیگر رنگ و رویی ندارند کوچه های بی انتهای غربت از انبوه اشک هایم به دریاچه ی آرزوهای گم شده تبدیل شده اند دریاچه ای که پر از آرزوهای غرق شده است... تا به کدامین سحر با اشک چشمانم که پر از اندوه جدایی است دریاچه های غربت را سیراب کنم... بریده ام از غم سال ها انتظار بریده ام از آوردن خاطراتت فقط با چشمانی بسته و اشک آلود... دیگر ستاره هایم در آسمان آرزوهایم برایم چشمک نمی زنند گویی آنها نیز از پس سال ها انتظار به خوابی ابدی فرو رفته اند... دیگر بس است...بیا ستاره شب های من... دست هایت را به من بسپار... دختری بود نابیناکه از خودش تنفر داشت می دونی می خوام کجا برم می دونی می خوام چیکار کنم نرگس آتش پرستی داشت شبنم می فروخت تو به من خندیدی و نمیدانستی
که از تمام دنیا تنفر داشت
و فقط یکنفر را دوست داشت
دلداده اش را
و با او چنین گفته بود
« اگر روزی قادر به دیدن باشم
حتی اگر فقط برای یک لحظه بتوانم دنیا را ببینم
عروس حجله گاه تو خواهم شد »
***
و چنین شد که آمد آن روزی
که یک نفر پیدا شد
که حاضر شود چشمهای خودش را به دختر نابینا بدهد
و دختر آسمان را دید و زمین را
رودخانه ها و درختها را
آدمیان و پرنده ها را
و نفرت از روانش رخت بر بست
***
دلداده به دیدنش آمد
و یاد آورد وعده دیرینش شد :
« بیا و با من عروسی کن
ببین که سالهای سال منتظرت مانده ام »
***
دختر برخود بلرزید
و به زمزمه با خود گفت :
« این چه بخت شومی است که مرا رها نمی کند ؟ »
دلداده اش هم نابینا بود
و دختر قاطعانه جواب داد:
قادر به همسری با او نیست
***
دلداده رو به دیگر سو کرد
که دختر اشکهایش را نبیند
و در حالی که از او دور می شد گفت
« پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشی »
می خوام برای کفترا
یه خورده گندم ببرم
اونجا که گنبدش طلاست
با کفتراش پر بزنم
دوسش دارم اماممه
در خونشو در بزنم
بعضی شبا تو خونمون
بابام به مادرم می گه
می خوام برم امام رضا
به خدا دلم تنگ دیگه
بابام می گه امام رضا
مریضا رو شفا می ده
دوای درد مردمو
از طرف خدا می ده
می خوام برم به مشهد و
یه هفته اونجا بمونم
تو حرم امام رضا
نماز حاجت بخونم
بهش بگم امام رضا
مریضا رو شفا بده
دوای درد مردمو
از طرف خدا بده
آقاجون
می خوام بیام به مشهدت
به طواف کفترای گنبدت
براشون یه کیسه گندم بیارم
خبر از دردای مردم بیارم
بهشون بگم برام دعا کنن
اونقدر
مرحوم:آقاسی
با همان چشمی که می زد زخم مرهم می خروخت
زندگی چون برده داری پیر در بازار عمر
داشت یوسف را به مشتی خاک عالم میفروخت
زندگی این تاجر تماع ناخن خشک پیر
مرگ را همچون شراب ناب کم کم می فروخت
در تمام سالهای رفته برما روزگار
مهربانی می خرید از ما و ماتم می فروخت
من گلی پژمرده بودم در کنار غنچه ها
گل فروش ای کاش با آنها مراهم می فروخت
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را در دست تو دید
غضب الود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی
و هنوز خش خش گام تو
تکرار کنان میدهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت
| Design By : TopBloger.com |
دریا نشست و بی صدا خندید
یک آسمان پروانه در چشمت
آرام پشت واژه ها خندید